Historie

» Pokaż wszystko     «Przegl. «1 ... 19 20 21 22 23 24 25 26 27 ... 49» Dalej»     » Pokaz slajdów

Opat Benedykt Lenartowicz


Życiorys

Źródło: Ostatni Klasztor Bazyliański w Rosyi
Autor: Theophil Opolinatus



O. Benedykt Lenartowicz, lumen ordinis, szlachcic, rodem z woj. mińskiego, przyszedł na świat około r. 1774 i, mając lat 15, uczuł w sobie powołanie do stanu zakonnego, obrawszy regułę św. Bazylego Wielkiego. Od r. 1789 – 1790 uczył się w klasztorze torokańskim i antopolskim gramatyki i retoryki, a potem w Szkole głównej litewskiej, 1791 – 1795, studyował matematykę, fizykę, udawszy się następnie do Rzymu i tam w Propagandzie, 1795 – 1798, oddawał się filozofii i teologii, otrzymawszy tam stopień doktora tych nauk. Z tym zasobem wiedzy i gorliwości powrócił do kraju, wyświęcony na kapłana 12 czerwca 1798 roku. Zaraz tego roku rozpoczął nauczanie w szkołach bazyliańskich, 1798 – 1807, różnych przedmiotów i języka francuskiego, a potem, lat kilka, do r. 1814, wykładał nauki teologiczne młodzieży zakonnej; wykłady te odznaczały się ogromnem znawstwem i wielką dokładnością, co zwróciło uwagę na O. Benedykta i w 1814 r. powołano go na sekretarza prowincyi litewskiej, 1818 r. na drugiego konsultora, na superyora w Berezweczu i Wilnie, co trwało do r. 1824, w którym został opatem trockim. Opactwo wówczas nie przynosiło żadnych korzyści materyalnych, a tylko oznaczało ocenieniego przymiotów i stron dodatnich.
Z tym tytułem zastajemy go w Wilnie w 1834 r., gdy już smutne dla Unii nadchodziły czasy, ale O. Benedykt ani na chwilę się nie zawahał i nie zboczył z drogi swych przekonań i obowiązków. To mu zapowiadało prześladowania Siemaszki, męki, katusze straszne, lecz się tego wszystkiego nie zląkł i do śmierci został wiernym katolikiem i Polakiem – cześć Jego pamięci!
W r. 1839 zabrano go (Benedykta Lenartowicza) z Wilna bez obowiązku do Kurska, gdzie z chwałą walczył pod sztandarem jedności i katolicyzmu, co okrutnie Siemaszkę gniewało. Po zamknięciu tam siedziby bazyliańskiej zesłano O. Benedykta, jak się zdaje, do ławry pieczarskiej w Kijowie, aby go tam nadal męczyć i na schyzmę namawiać, ale to wszystko do pożądanego skutku nie doprowadziło. Rok śmierci tego znakomitego Męża i Wyznawcy nie jest nam, niestety, znany. To tylko wiadomo, że w 1847 roku już go w Kijowie nie było. O. Benedykt odznaczał się też na polu literackiem; niektóre jego prace drukowane: "Kazanie miane na konsekracyi kościoła bazyliańskiego w Sutkowie" 6 lipca 1808, wydane w Wilnie 1810 r. in 4°; "Wykład niektórych miejsc Pisma św., w kształcie pieśni, opowieści", też w Wilnie 8° mniejszej, str. 74; "Bajki i opowieści", wierszem, świadczące o uzdolnieniu poetycznem O. Benedykta, także w Wilnie u Bazylianów in 8°, str. 64, bez roku, data cenzury, dnia 29 września 1819 roku
¹)

¹) Pamiętniki Siemaszki. Opisanie dokumentów archiw. metrop. Unickich, t. II. Petersburg, 1907, notatki współczesne.



» Pokaż wszystko     «Przegl. «1 ... 19 20 21 22 23 24 25 26 27 ... 49» Dalej»     » Pokaz slajdów